Category Szkolnictwo Wyższe

Porównanie między rozwojem morfologicznym i kulturowym cz. II

0

Oprócz niewielkiego i niemal stałego wzrostu pochyłości nie zaszło nic godnego szczególnej uwagi w wykresach rozwoju morfologicznego czy kulturowego aż do około 200 000 roku p.n.e. Wówczas w czasie zlodowacenia Riss, jeden typ człowieka neander- talskiego przystosował się do istniejącego środowiska podnosząc wartości liczbowe swych wskaźników antropologicznych, podczas gdy równocześnie inny typ rozwinął wyspecjalizowane cechy związane na ogół z klasycznymi ludźmi neandertalskimi. Wykresy rozwoju kulturowego, obejmujące ten sam okres, nie wykazują żadnych zmian odpowiadających temu stanowi rzeczy. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy zniknęli klasyczni ludzie neandertalscy, pojawili się ludzie młodszego paleolitu, czemu odpowiadają zmiany w wykresach rozwoju morfologicznego, o czym już była mowa. Zmiany te występują stopniowo w okresie lat 75 000 — 25 000 p.n.e. W tym czasie lub może nieco później wykresy rozwoju kulturowego poczynają wznosić się, osiągając punkt kulminacyjny na niemal pionowej pochyłości (przy śkali wykresu zastosowanej na rys. 54). Ten niezwykle gwałtowny rozwój rozpoczął się w Anglii pod koniec czasów maglemoskich, a na początku neolitycznych, kiedy to produkcja żywności zaczęła zastępować zbieractwo. Znaczenie tej zmiany ocenimy należycie, gdy uświadomimy sobie, że jedno tylko myślistwo wymaga około 20 km2 terenu łowieckiego dla wyżywienia 1 człowieka, podczas gdy taki sam obszar po zoraniu i uprawieniu może dostarczyć żywności wystarczającej dla 5000 ludzi.

dalej

Przebieg rozwoju kulturowego

0

Taki sam przebieg rozwoju kulturowego wynika z C3. Wykres przebiega po linii odpowiadającej na osi odciętych czasowi sprzed przeszło 500 000 lat, aż do momentu użycia sań. Nie wiadomo, kiedy zostały one użyte po raz pierwszy, najwcześniejsze jednak dowody pochodzą z malowideł jaskiniowych z młodszego paleolitu (rys. 40). Nie wiadomo również, kiedy dokładnie zaczęto używać koła, niewątpliwie jednak pomysł ten doprowadził bezpośrednio do osiągnięcia dalszego postępu we wzroście szybkości.

dalej

Składniki „narzutowe” – dalszy opis

0

Tak więc identyfikacja składników narzutowych umożliwia datowanie osadów i innych szczątków in situ, gdyż jest wiadomo, w których poszczególnych fazach zlodowacenia zostały naniesione dane materiały narzutowe. Na przykład, granity z Shap i narzuty wapienia znajdują się przeważnie z kłami morsa i zębami mamuta, charakterystycznymi dla zlodowacenia Würm, a zęby słonia z ciepłego klimatu (L. an- tiqua) można czasem spotkać w pośrednich żwirach, które zwykle rozdzielają dwie niższe warstwy gliny zwałowej. Inne podobne szczątki fauny ciepłego klimatu zdarzają się w trzydziestometrowych podniesionych nabrzeżach, które, podobnie jak te właśnie mię dzy lodowcowe żwiry uważane są za współczesne okresowi międzylodowcowemu Riss-Würm.

dalej

Typologia narządzi cz. II

0

Narzędzia z kości używane były przypuszczalnie już w czasach mustierskich, a już człowiek neandertalski korzystał podczas swych ludożerczych uczt z pucharów zrobionych z ludzkich czaszek, jednakże wytwór- stwo z kości nie rozwinęło się aż do późnego okresu oryniackiego i czasów magdaleńskich. Umiejętność wykonywania wyrazistych, przedstawiających zwierzęta rzeźb w kości oraz wyrabianie dwustronnych harpunów z rogów reniferów i jeleni, wydaje się zanikać w okresie przejściowym między epokami kamienia łupanego i ciosanego. Człowiek maglemoski niewątpliwie wyrabiał długie, jednostronne harpuny oraz kościane igły i haczyki na ryby, nie pozostawił po sobie jednakże żadnych dowodów zdolności artystycznych, wykazywanych przez ludzi magdaleńskich. Następnie ludzie neolityczni używali jedynie surowo zaostrzonych grotów kościanych i klinów, takich jak znalezione w najniższym pokładzie osady palowej na jeziorze Uilrome we wschodnim Yorkshire. Choć plemiona z epoki brązu obrabiały kość, niewiele jest dowodów świadczących o ich zdolnościach lub wyrobionej technice. We wczesnej epoce żelaza nastąpiło wznowienie wszelkiego rodzaju wyrobów z kości, łącznie z grzebieniami do czesania przędzy i włosów, paciorkami, guzikami, igłami, przyrządami garncarskimi, młotami z rogów, rękojeściami, szpulami itd.

dalej

Typologia narządzi cz. III

0

W ten sposób około 1000 raku p.n.e. rozwinął się drążony topór z solidną rękojeścią. Jego przewaga polegała na silniejszym trzonie i oszczędności metalu. Równocześnie z tym typem topora powstały po raz pierwszy miecze służące raczej do dźgania niż cięcia, co stało się możliwe w związku z użyciem brązu bardziej elastycznego i mniej łamliwego. Ulepszenia te były charakterystyczne dla późnej epoki brązu (1000-500 rok p.n.e.). Peake i inni w Anglii a Mon- telius we Francji opracowali chronologię topora z brązu. Ich oceny różniły się oczywiście, jako że te ulepszenia, które w epoce brązu były już stosowane na kontynencie, do Anglii (Wschodnia Anglia i Kent) dotarły dopiero wraz z najeźdźcami. Różnica czasu zamyka się w okresie 100-200 lat.

dalej

Znaczny wzrost rozwoju człowieka

0

Dzisiaj, w XX wieku, człowiek opanował energię atomową – siłę około 9 milionów razy potężniejszą od jakiejkolwiek znanej w przeszłości. Stanowi to jednak odrębny punkt na podniesionej w górę linii wykresów rozwój kulturowy/czas. To nowe źródło niezmiernej potęgi właściwie zastosowane może przynieść ludzkości ogromne korzyści, których dotychczas nie była w stanie osiągnąć.

dalej

Kierunki i specjalności – dalszy opis

0

Kierunki dzielą się na specjalności, których treść wyraża specjalność naukowo-dydaktyczna Uczelni. Specjalności są tworzone na czas nieokreślony, z dostosowaniem do wymagań postępu naukowego i potrzeb praktyki gospodarczej, z uwzględnieniem posiadanej kadry naukowo-dydaktycznej, wyposażenia metarialnego Uczelni oraz jej możliwości finansowych, a także zainteresowań i liczby studentów przyjmowanych na studia. Specjalności mogą być tworzone i likwidowane przez Senat na uzasadniony wniosek rad wydziałowych z uwzględnieniem ustaleń statutu Uczelni w tym zakresie. Nazwy specjalności są wpisane do dyplomu ukończenia studiów.

dalej

Poradnik o budownictwie drewnianym

0

Budownictwo drewniane to częsta kwestia. Domy z bali lub drewna w stylu góralskim nadal są popularne. Nie muszą to być domy letnie, lecz coraz częściej są to domy całoroczne. Ich jakość jest wysoka, są ocieplane, eleganckie oraz wygodne. Niejedna osoba chce mieć taki domek na własne potrzeby. Jest to bardzo cenna sprawa dla każdego klienta. Jakość to cenna rzecz, a klienci lubią mieć domki z drewna. Warto je kupować gotowe, tylko do postawienia, lub zamawiać taką budowę od podstaw. Klienci lubią mieć domki drewniane, chcą je stawiać i wprowadzać się do nich wspólnie z rodzinami. Obecnie domy nie muszą być twarde, trwałe oraz murowane. Mogą być z tworzyw, metalu lub drewna. Drewniane domki są piękne, mają jakość oraz potwierdzają chęć zbliżenia do natury...

dalej

Kierunki i specjalności

0

Mnożenie liczby kierunków na studiach ekonomicznych nie znajduje uzasadnienia. Taka sytuacja powoduje bowiem utratę przez studia ekonomiczne ich szerokiego, ogólnoekono- micznego i intelektualnego profilu. Kontynuowanie dotychczasowych kierunków studiów, według wykazu stanowiącego załącznik do zarządzenia MEN z 29 kwietnia 1989 r. (MP nr 14, poz. 107) byłoby przejawem utrzymywania się typowego dla gospodarki scentralizowanej sposobu myślenia o kształceniu i uprawianiu zawodu ekonomisty, traktującego ekonomistów jako pracowników służb ekonomicznych nastawionych na obsługę procesów gospodarki rzeczowej. Takie podejście jest obecnie – w warunkach przechodzenia do gospodarki rynkowej – całkowicie nieuzasadnione i niemożliwe do przyjęcia.

dalej

Kierowanie procesem oceny

0

Istotne dane, potrzebne do przeprowadzenia tej kontroli, gromadzono według opracowanych wytycznych: obejmowały one liczbę studentów, ich strukturę (według strumieni i cykli kształcenia, wskaźników sukcesu, zatrudnienia absolwentów), a także strukturę finansowania uczelni, podział kadry akademickiej według cykli i strumieni kształcenia oraz kategorii zatrudnienia (stanowisk), podział kadry inżynieryjnej, administracyjnej, technicznej i pracowników fizycznych według stanowisk oraz rejestrację jednostek struktury organizacyjnej, stopień wykorzystania infrastruktury materialnej itp.

dalej